வினை பயன்

ஒவ்வோர் வினைக்கும் எதிர் வினை உண்டு. இது நியூட்டன் விதி. அதுபோல நாம் செய்யும் நன்மை தீமைக்கும் பலன் கண்டிப்பாக உண்டு. அது கர்மா, விதி, கடவுள் என்று என்ன பெயர் வேண்டுமானாலும் சொல்லி அழைக்கலாம்.

கதை போலும் நிகழ்வு..

தெருவில் ஒரு நாலு வீடு தள்ளி சுதந்திர போராட்ட தியாகி ஒருவரின் வீடு உண்டு.. செல்வ செழிப்பு மிக்க குடும்பம். பிள்ளைகளுக்கு எல்லாம், நேரு, காந்தி, போஸ் என்று பெயர்கள்.. முத்த மகன் பெயர் நேரு. செல்வ செழிப்பு, அப்பாவின் புகழ் தந்த செல்வாக்கு, செல்லம், கூடா நட்பு, படிப்பில் நாட்டமில்லாமை எல்லாம் அந்த பையனை ஒரு மோசமான மைனர் பையனாக மாற்றியது. குடி, சிகரெட், பெண் சகவாசம் என எல்லா பழக்கங்களும் சேர பெற்றோர் பையனை சரி பண்ண முயற்சி செய்யாமல் ஒரு பெண்ணை திருமணம் செய்து வைத்தால் சரி ஆகிவிடும் என்று பெண் பார்க்க வசதி ஏகமாக இருந்தாலும் உள்ளூரில் அவ்வளவாக பெண் கிடைக்காமல் மதுரை பக்கம் இருந்து இவர்களுக்கு சம அந்தஸ்த்தில் உள்ள குடும்பத்தில் இருந்து பெண் எடுத்தார்கள்.

பெண் அதிகம் சத்தமாக கூட பேச தெரியாத அமைதியான பெண். அப்பா கண்டித்தால் பணம் தர மறுத்தால் வந்து மனைவியை அடிப்பான். வார்த்தைகளால் நோகடிப்பான்.. ஆனாலும் அந்த பெண் அழ மட்டுமே செய்வார். மாமனார் மாமியார், கொழுந்தனார் என்று எல்லாரும் அந்த பெண்ணுக்கு சப்போர்ட் செய்ய அதற்கும் மிக கேவலமான காது கூசும் வார்த்தைகளால் அந்த பெண்ணுக்கு திட்டு.. மற்றவர்களின் அன்பால் அந்த பெண் தன் பிறந்தவீட்டிற்கோ, அக்கம் பக்கம் பேசுவதோ கிடையாது.

இதனிடையில் ஆண் குழந்தை ஒன்று பிறந்தது.. மனைவி மீது இல்லை என்றாலும் பிள்ளை மீது அதிக அன்பு உண்டு.. ஆனால் மனைவியை அடித்து மிரட்டி காசு வாங்கி குடித்து ஊர் சுற்றுவது, பிற பெண்கள் சகவாசத்தை விடவில்லை..ஒரு நாள் இதே போல சண்டை நடக்க அவன் மனைவி என்னிடம் இருக்கும் நகை எல்லாம் அப்பா அம்மாவிடம் கொடுத்துவிட்டேன் பணமும் இல்லை என்று சொல்ல.. பணம் தரலேன்னா பெட்ரோல் ஊற்றி கொளுத்திவிடுவேன் என்று மிரட்டினான். சண்டை தெருவுக்கே கேட்டது.. அன்று எங்கள் தெருவுக்கு பக்கத்து தெருவில் இருக்கும் ஒரு சிறிய கோவிலில் அம்மனுக்கு பாலபிஷேகம் என்று ஸ்பீக்கர் சத்தம் வேறு..

தெரு மக்கள் அவர்கள் வீட்டில் இருந்தவர்கள் உட்பட எல்லாம் தீபாராதனை பார்க்க சென்று விட இவன் மனைவியுடனான சண்டை முற்றி ஒரு வேகத்தில் பெட்ரோல் எடுத்து வந்து ஊற்றி கொளுத்திவிட்டான்.. அக்கம் பக்கம் சத்தம் கேட்டு விஷயம் தெரிந்து வருவதற்குள் பெட்ரோல் காரணமாக அந்த பெண் ஏகத்தில் காயப்பட உடனடியாக மருத்துவமனைக்கு தூக்கி செல்லப்பட்டாள்.

மாமனார், மாமியார் எல்லாரும் ஐயோ ஒரு பெண்ணை இந்த கதிக்கு ஆளாக்கிவிட்டோம் என்று அழ பெண்ணின் மாமனார் அந்த பெண்ணின் காலை பிடித்து என்னை மன்னிச்சுடுமா என்று ஊரே அரற்ற கதறினார்.. போலீஸ் வாக்குமூலம் கேட்க அந்த பெண் வயிற்று வலி தாங்காமல் எல்லோரும் கோவிலுக்கு போய் இருந்த நேரம் நானே தான் தற்கொலை செய்து கொண்டேன் என்று அவரே வாக்குமூலம் கொடுத்தார்..

பின் மாமனாரிடம், இந்த குடும்பத்துக்கு மூத்த மருமகள் நான் என்னால் இந்த குடும்ப மானம் வெளியே போக வேண்டாம் மாமா என்று சொல்லிவிட்டு ஆனால் ஒன்று மட்டும் என் அம்மா அண்ணன் எல்லாம் வரும் வரை நான் உயிரோடு இருப்பேனா தெரியாது.. எனக்கு ஒரே ஒரு உறுதி மட்டும் கொடுங்கள் இந்த பிள்ளை என் அம்மா வீட்டில் தான் இருக்கணும் உங்க பிள்ளை நிழல் கூட அவன் மேல் பட கூடாது என்று சொல்லி இறந்து விட்டாள்...

அந்த குடும்பமே உடைந்தது.. போலீஸ் விசாரணை தண்டனை எதுவும் இல்லை. அந்த பெண்ணின் பெற்றோர் என் ஒரே பொண்ணை குடுத்தேன் அவளை சாம்பலா கொடுத்துட்டீங்களே நல்லா இருங்க என்று சொல்லி குழந்தையை மட்டும் எடுத்து கொண்டு சென்று விட்டனர். 

அந்த குடும்பம் அதன் பின் அந்த வீட்டில் இருக்க பிடிக்காமல் வெளியேறியது..மாமனார் மனமுடைந்து வீட்டை விட்டு வெளியேறாமல் உள்ளேயே முடங்கினார். அவரது இன்னொரு மகன் சில வருடங்கள் கழித்து கும்பகோணத்தில் உள்ள புகழ் பெற்ற கோவிலின் பிரகாரத்தில் தீ வைத்து தற்கொலை செய்து கொண்டான்.

அந்த மனைவியை கொளுத்தியவன் பின் வேறு திருமணம் செய்து கொண்டான். ஆனால் அவன் குற்ற உணர்வு அவனை கூறு போட இரண்டாவது மனைவிக்கும் பிறந்த குழந்தைக்கும் சொத்து எழுதி தனியாக இருக்க சொல்லி பிரிந்துவிட்டான்.

இப்போது கிட்டத்தட்ட பைத்தியம் போல பிதற்றி கொண்டு அந்த வீட்டில் அவளை கொளுத்திய அறையில் போய் படுத்து கொண்டு என்னை கூட்டிட்டு போ என்னை ஏன் இன்னும் உயிரோடு விட்டு வச்சிருக்க என்று இரவில் அவன் அலறும் சத்தம் தெருவில் கேட்கிறது.. இம்முறை நான் ஊருக்கு போயிருந்த போது பிள்ளையார் பார்க்க தெருவில் நிற்க, என் மகனை பார்த்தவுடன் பக்கத்தில் வந்தான் நந்தாக்கு (அவன் முதல் மகன் பிறந்த காலகட்டத்தில் தான் என் பெரிய மகனும் பிறந்தான்..)இவன் வயசு தானே இருக்கும்.. நான் கண்ணால கூட பார்க்கல மா என்று சொல்லி சென்றுவிட்டான்..
அவள் இறந்து கிட்டத்தட்ட இருவது வருடங்கள் கடந்துவிட்டது... இன்னும் இவன் செய்த செயல் இவனை பின்னி பின்னி இழுக்கிறது. இவன் போலீஸ் ஜெயில் என்று சென்று இருந்தால் கூட இவ்வளவு தண்டனை அனுபவித்திருக்க மாட்டான் என்று தோன்றியது... இன்னும் அரற்றி கொண்டு சாவை எதிர்ப்பார்த்து காத்து கொண்டு இருக்கிறான்..

இருபது வருடம் முன் ஒரு ஹீரோ போல தெருவை பைக்கில், காரில் வலம் வந்தவன் இன்று அழுது கொண்டே மனநிலை பிரழ்ந்தவனாக யார் வீட்டு திண்ணையிலோ கார் ஷெட்டிலோ, கோவிலிலோ உருண்டு கொண்டு இருக்கிறான். தெருவில் உள்ளோர் எல்லாருக்கும் தெரியும் அந்த கத்தல் குரலின் பின் இருக்கும் நிஜத்தின் வீரியம்.. தெரியாதவர்கள் விசாரிக்க தெரிந்தவர்கள் மௌனமாக கடந்து செல்கிறோம் பார்வையாளராக.....

வார்த்தை கத்திகளை
உன்னை விட நன்றாகவே
குருதி கசிய, கசிவது வெளியே தெரியாமல்
சொருக தெரியும்..

வலியின் வீரியம்
தாங்கியவள் அதனால்
மெளனமாக விலகி செல்கிறேன்..

*********************

அர்த்தமில்லாத விசாரிப்புகள் தான் 
அர்த்தமில்லா பேச்சுகள் தான் 
அர்த்தமில்லா சண்டைகள் தான் 
அர்த்தமில்லா கோபங்கள் தான் 
அர்த்தமில்லா மௌனங்கள் தான் 
ஆனால் இவை யாவும் 
உன்னிடம் அர்த்தமுள்ளதாகிறது...


********

விநாயகர் சதுர்த்தி

நீண்ட நெடிய தெரு எங்களுடையது. சீரான இடைவெளியில் மூன்று பிள்ளையார் கோவில்கள். என் அம்மா வீட்டுடன் எங்கள் தெரு முடிவுறும். அங்கு ஒரு சிறு பிள்ளையார் கோவில் (பொய்யாத பிள்ளையார்), அதன் பின் அடுத்த நாற்சந்தியில் நடுத்தெரு பிள்ளையார் கோவில் (வினை தீர்க்கும் விநாயகர்). பின் தெருவின் அடுத்த முனையில் ஒரு பிள்ளையார் (முக்தா செட்டி பிள்ளையார்) பின் எங்கள் தெருவிற்கு இணையாக வரும் தெருவின் (பின் பக்கம்) முடிவில் அரசலாறும் ஆற்றங்கரை பிள்ளையார் கோவிலும் உண்டு.

காலையில் எழுந்து குளித்து வீட்டில் விளக்கேற்றியவுடன் பெரும்பாலும் எல்லாரும் போய் கோவிலிலும் ஒரு விளக்கும் நாலு நெற்றிக்குட்டும் இரண்டு தோப்புகரணமும் போட்டுவிட்டு அவரவர் வேலையை பார்பார்கள். கோவிலுக்கு அருகில் இருக்கும் ஒருவரின் வீட்டு உள்திண்ணையில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் பாத்திரத்தில் தெருவில் உள்ளோர் பால் ஊற்றுவார்கள், கூடையில் பூ , கற்பூரம் என அவரவர் விருப்பத்துக்கு வைத்து செல்வர்.

ஐயர் வரும்போது எல்லாவற்றையும் எடுத்து சென்று கோவிலில் மணியடிக்க இயன்றவர்கள் கோவிலுக்கு சென்று அபிஷேகம், இயலாதவர்கள் வீட்டின் வாயிற்படியில் இருந்தே அபிஷேகம், தீபாராதனை எல்லாம் பார்த்துவிட்டு செல்வர். அநேகமாக அது ஒரு அன்றாட செயல் போல தான் நடக்கும். சதுர்த்தி, மற்றும் சில விஷேச நாட்களில் விஷேச பூஜைகள்.. அநேகமாக அவரும் அந்த தெருவில் உள்ளோரின் ஒரு குடும்ப அங்கத்தினர் போல தான்..

விநாயகர் சதுர்த்தி விழா மட்டும் சிறப்பாக கொண்டாடப்படும்.. இந்த நான்கு கோவில்களில் முதல் மூன்று கோவில் பிள்ளையார்கள் வசதியான பாரம்பரியமும் சொத்துக்களும் உடையவர்கள் அதனால் அன்று இரவு  உற்சவருக்கு நகைகள் அலங்கரிக்கப்பட்டு தேரில் வைத்து தெருவில் உள்ளோர் வடம் கயிறு பிடித்து இழுக்க அந்த தெருவை ஒரு வலம் வருவார்கள்.

வாணவேடிக்கை, பாட்டு கச்சேரி, நாதஸ்வர கச்சேரி என்று ஏகதட புடல். இதில் பிள்ளையார்கள் தெரு முனையில் சந்திக்கும் நிகழ்வு இன்னும் அமர்க்களமாக இருக்கும் சந்திக்கும் இரு வாத்தியக்காரர்களும் சேர்ந்து வாத்தியம் இசைக்க பிள்ளையார் இழுத்து வருபவர்கள் ஒரு திண்ணையிலும் மறு திண்ணையில் நாதஸ்வர காரர்களும் இசைக்க அவர்களுக்கு வெற்றிலை சீவல், காபி என்று அந்த வீட்டுக்காரர்கள் உபசாரமும் மரியாதையும் செய்வார்கள். சில சமயம் சிறு குழந்தைகளின் நாட்டிய அரங்கேற்றம் கூட நடக்கும். எந்த மதச்சண்டையோ, சாதி சண்டையோ வந்ததில்லை.

பார்க்கவே அவ்வளவு நன்றாக இருக்கும். இம்முறை அந்த பழைய நினைவுகளுடன் இருபது வருடம் கழித்து விநாயகர் சதுர்த்தி விழா காண ஆவலுடன் இருந்தேன். வழக்கம் போல தான் மற்றவை எல்லாம் ஆனால் தேர் வடம் பிடிக்க ஆள் இல்லை என்று மோட்டார் பொருத்தப்பட்ட வாகனத்தில் விநாயகர் சர் என்று சத்தமில்லாமல் புறப்பட நாதஸ்வர காரர்கள் மட்டும் சில குறிப்பிட்ட இடங்களில் நின்று வாசித்து செல்கிறார்கள். முன்பு போல கூட்டம் இல்லை.

ஆனால் மகாமக குளத்தில் இருந்து அலங்கரிக்கப்பட்ட பெரிய பெரிய விநாயகர்கள் மத கட்சியினரால் ஊர்வலமாக எடுத்து செல்லப்பட்டு காவிரியில் கரைக்கப்பட்டார். இது போல பெரிய பெரிய விநாயகர் சிலை வைப்பதோ வழிபடுவதோ சென்னையில் தான் பார்த்து இருக்கேன். நான் எதிர் வீட்டில் இருந்த பையனிடம் என்னப்பா இங்க எப்பல இருந்து என்று கேட்க ஒரு ஐந்து வருடமாக இப்படி தான் என்று சொன்னான்..

பழையன கழிதலும் புதியன புகுதலும் இயல்பு, நன்று தான் என்றாலும் எல்லா இடத்திலும் ரசிக்க முடிவதில்லை..

தடயம்

வாழ்க்கையில் நிறைய சம்பவங்கள் நடக்கும் போது அது ஒரு நிகழ்வு மட்டுமே. ஆனால் சில நிகழ்வுகள் சிலரின் வாழ்வில் ஏதோ ஒரு தடத்தை மறக்க முடியாமல் பதித்துவிடுகிறது. அவர்கள் நிகழ்வுக்கு சம்மந்தமே இல்லாத வெற்று பார்வையாளர்ளாக இருந்தபோதிலும் அது அவர்கள் மனதில் மறைவதில்லை.

என்னுடன் படித்த ஒருவரை இம்முறை தோழியின் இறப்பில் சந்திக்க நேர்ந்தது. கிடடத்தட்ட 25 வருடங்களுக்கு பின். சுத்தமாக எனக்கு முகமே மறந்துவிட்டது அடையாளம் காணவே முடியவில்லை. கமலி நல்லா இருக்கீங்களா என்று கேட்ட போது குரல் மட்டும் பரிச்சியம் போல தோன்ற நான் அடையாளம் காண தடுமாற நான் தான் பள்ளியில் படித்த ஜோதி என்றவுடன் ஓரளவு நினைவுக்கு கொண்டு வர முடிந்தது..

பரஸ்பர விசாரிப்புக்கு பின் வீடு பக்கத்தில் தான் கண்டிப்பாக வீட்டுக்கு வர வேண்டும் என்று அழைப்பு தர நானும் சென்றேன். ஒரு பெண் ஒரு ஆண் என இரு குழந்தைகள். குழந்தைகள் பெயர் கேட்க பெண் குழந்தைக்கு என் பெயரை சுருக்கி விஷாலி என்று வைத்திருப்பதாக சொல்ல (எனது official பெயர் கமலி அல்ல) எனக்கு ஆச்சரியம்..என் பெயரா ஏன் என்று கேட்டேன்

உனக்கு நினைவு இருக்கா நீ நம் பள்ளிக்கு உன் அப்பாக்கு ட்ரான்ஸ்பர் ஆகி புதிதாக சேர்ந்தே.  பத்தாம் வகுப்பு படிக்கும்போது ஆங்கிலம் பேச்சு போட்டியில் நீ நன்றாக பேசினாய் உனக்கு தான் பரிசு என்று எல்லாரும் உறுதியாக நம்பி கொண்டு இருந்தபோது ராமநாதன் சார் எம் எல் ஏ பையன் சீனிவாசனுக்கு முதல் பரிசும் உனக்கு இரண்டாம் பரிசும் அறிவித்தார். நீ உடனே சென்று எனக்கு இரண்டாம் பரிசு ஏன், என்னைவிட சீனிவாசன் பேசியது எந்த விதத்தில் முதல் பரிசுக்கு தகுதி இதை சொன்னால் இரண்டாம் பரிசு வாங்கி கொள்கிறேன் இல்லை விழாவின் போது நான் பரிசு வாங்க வரமாட்டேன் என்று சொன்னாய். அப்போது அந்த தைரியம் எங்களுக்கு எல்லாம் ஆச்சரியம்.. ஆசிரியரிடம் நேருக்கு நேர் முகம் பார்த்து பேசும் தைரியம் அப்போது எங்கள் யாருக்கும் இல்லை.. அது போல கடைசி வரை பரிசை வாங்கவே இல்லை.. அதே பத்தாம் வகுப்பில் மாவட்ட அளவில் நடைபெற்ற மன்ற பரீட்சையில் மாவட்டத்தில் முதல் மாணவியாக பரிசு பெற்று அந்த சார் கையாலேயே டிக்சனரி பரிசு வாங்கினாயே அந்த உன்னுடைய பிடிவாதம் தான் எனக்கு உன் மேல் மிகப்பெரிய மரியாதை கொடுத்தது.

ஆனால் நீ யாரிடமும் ஓட்ட மாட்டாய் அதனால் உன்னிடம் பேச நட்பு பாராட்ட எல்லாம் தயக்கம். எட்டி நின்று ரசிப்பேன் உன் விளையாட்டு, சண்டை கோவம் எல்லாம் என்று சொன்ன போது வருடங்கள் பல ஆன பின்னும் மறக்காமல் நானே மறந்துவிட்ட ஒரு நிகழ்வு ஒருவருக்கு மிக பெரிய மரியாதையாக ஆச்சரியமாக நினைவில் ஆழ பதிந்து இருக்கே என்று ஆச்சரியம்.. நம்மை அறியாமல் யார் யார் வாழ்விலோ சிறு தடயத்தையோ அல்லது நினவையோ விட்டுவிட்டு கடந்து போய் கொண்டு இருக்கிறோம்.

வீட்டுக்கு வந்த பின் டிக்சனரியை திருப்பி பார்த்தேன். பத்திரமாக இருந்தது..

 

நானும் சைத்தானும்

உள்ளுக்குள் சாதுரியமாய் புகுந்த கொண்ட 
சைத்தான் ஒன்று அறிவு நெருங்க முடியா 
ஆழத்தில் தன்னை புதைத்துகொண்டு 
நான் அசரும் நேரம் பார்த்து காத்திருக்கிறது.

ஆவேசத்துடன் அடித்து விரட்டினாலும்
கழிவிரக்க வேடமிட்டு சிலமுறை
அபலையின் கண்ணீர் வேடமிட்டு சிலமுறை
அன்புக்கு ஏங்குவதாய் பொய்முகம் காட்டி சிலமுறை
என அவ்வப்போது எட்டிபார்க்கிறது

ஏகாந்தத்தில் என்னை கரைக்கும் நேரம்
தனிமையில் என்னை தொலைத்துவிட துடிக்கும் நேரம்
எல்லாம் சத்தமில்லாமல் வந்து எட்டி பார்த்து
எகத்தாளமாக சிரித்து விட்டு செல்கிறது..

என் ஏகாந்தம் குலைக்கும் சைத்தானை கொன்றிட
பகீரத பிரயத்தனம் செய்து கொண்டே இருக்கிறேன்
நான் அசரும் நேரம் சைத்தானும்
அது உறங்கும் நேரமும் நானுமாக கண்ணாமூச்சி விளையாட

இடையில் வாழ்க்கை அதன் போக்கில்
காலடி தடங்களை பதித்து கடந்து கொண்டே இருக்கிறது.
எல்லாம் கடந்து போகும்
ஆனால் கடந்து போகும் நாள் தான் எந்நாளோ???

பாட்டி

கண்ணாத்தா (கண்ணம்மா) தான் என் பாட்டி பெயர். நாங்கள் ஆயி என்று தான் கூப்பிடுவோம். பாட்டி விதவை என்பதால் உள்ளிருக்கும் காம்பரா வீடு கூடத்தை ஒட்டி இருக்கும் வீட்டு ஆண்கள் வெளியே செல்லும் வரை அந்த அறைவிட்டு வெளியே வரமாட்டார்கள். அறையில் இருந்து கூடம் எல்லாம் பார்க்கலாம். அங்கு தான் பாட்டி அறை. ஆண்கள் எல்லாரும் வெளியே சென்றவுடன் தான் தாழ்வாரத்தில் வந்து உட்காருவார்கள். காலையில் எழுந்தவுடன் பல் விளக்கி காபி குடிக்க பாட்டியுடன் போய் உட்கார்ந்துகொள்வேன்.

பாட்டி தலைமாட்டில் இருக்கும் விபூதி மடலில் இருந்து விபூதி எடுத்து மூன்று விரலால் “ எந்த லட்சுமி போனாலும் தைரிய லட்சுமி மட்டும் போக கூடாது” என்று சொல்லி நெற்றியில் பட்டையாக தீட்டுவார்கள்.. ஏன் ஆயி இதையே எப்பவும் சொல்றே என்று கேட்டால் பாட்டி சொல்வது எந்த லட்சுமி போனாலும் தைரிய லட்சுமி கூட இருந்தா போதும் எல்லாவற்றையும் மீட்டுடலாம் ஆனா அவ போயிட்டா வேறு எந்த லட்சுமி இருந்தாலும் பயன் இல்லை என்று சொல்வார்கள்.. இன்று வரை எனக்கு அந்த பாட்டியின் ஆசீர்வாதம் தான் பல இக்கட்டிலும் இருந்து என்னை மீட்டுள்ளதோ என்று தோன்றும்...

மெத்தை உபயோகிக்க மாட்டார்கள். அதற்கு பதில் கீழே வெள்ளை கோணி (கித்தான்) விரித்து சின்னாளம்பட்டி சேலை வாயில் புடவை நான்கு ஐந்து போட்டு அதன் மேல் தான் பாட்டி படுத்து கொள்வார்கள். என் பாட்டியின் தோல் சுருங்கி தொட்டாலே ஒரு குளுமை ஒட்டி கொள்ளும் அந்த மென்மையும் குளுமையும் இன்னும் மனதில் உள்ளது.

நான் சிறு வயதில் இருக்கும்போது பூரான் சடை, தாழம்பூ வைத்து தைத்தல் என்று பாட்டியின் கை வண்ணத்தில் பராமரிப்பில் தலை முடி மிளிரும்... நான் ஏதாவது வேண்டுமென்று கேட்டால் உடனே செய்து தருவார்கள்.. வீட்டில் யாராவது செய்து தர சோம்பேறித்தனபட்டால் திட்டிவிட்டு தானே செய்வார்கள்.. அதுவும் அந்த வயதில் போளியும், இடியாப்பமும் தான் என்னுடய பேவரிட்.. இன்று கேஸ், கரண்ட் அடுப்பு என்று எல்லா சௌகரியமும் இருக்கும் போதே அதை செய்வது எவ்வளவு கடினம் என்று தெரிகிறது..ஆனால் நான் எனக்கு இப்போ வேண்டும் என்று சொல்லி எந்த நேரமாக இருந்தாலும் அதை செய்து தந்தது என் பாட்டி மட்டுமே..வெண்கல உருளியில் பருப்பை சமைத்து நெய் விட்டு செரிமானத்திற்கு மிளகு, சீரகம் பொடி கொஞ்சம் உப்பு சேர்த்து என் பாட்டி ஊட்டிவிட்ட பருப்பு சாதத்தின் ருசியை இன்னும் தேடி கொண்டு இருக்கிறேன்..

பாட்டிக்கு பல் இல்லாததால் முறுக்கு எல்லாம் அம்மியில் பொடி பண்ணி குடுக்க வேண்டும்.. அது தான் என்னுடைய பேவரிட்.. வயதானவர்களையும் , கர்ப்பிணிகள், குழந்தைகளை வெறும் கையில் பார்க்ககூடாது என்று ஊர் பக்கம் யார் வந்தாலும் பாட்டிக்கு என்று ஏதாவது வாங்கி வருவார்கள். அதில் எனக்கு என்று ஒரு பங்கு இருக்கும் அதுபோல பாட்டியின் சாப்பாட்டிலும். பாட்டிக்கு என்று தனியாக பக்கத்தில் ஒரு சொம்பு மூடியுடன் அதில் எப்போதும் வெந்நீர் இருக்கும்.. இன்றும் அந்த சொம்பு சொல்லும் செய்தி ஏராளம் நான் அப்பாவுக்கு பிறகு அதிக நேரம் செலவிட்டது என் பாட்டியுடன் தான். எல்லா தப்பும் செய்துவிட்டு ஓடிவந்து பாட்டியின் பக்கத்தில் படுத்துக்கொள்வேன்..

விளையாடிவிட்டு லேட்டாக வந்தாலும் சரி இல்லை தங்கை தம்பி யாரையாவது சண்டையில் அடித்துவிட்டு வந்தாலும் சரி.. எனக்கு தெரிந்து உலகில் பாதுகாப்பான இடம் அதை தவிர வேறு எதுவும் இல்லை அப்போது. என் வீட்டில் உள்ளவர்கள் எல்லாரும் என்னை செல்லம் கொடுத்து குட்டி சுவராக்குவதில் பாட்டியின் பங்கும் உண்டு என்று பொருமி செல்வார்கள் அதை தாண்டி பாட்டியிடம் நெருங்க முடியாது..

பாட்டி பக்கத்தில் அவரின் அணைப்பில் படுத்து கொள்ளும் சுகம் இருக்கே சொல்லவே முடியாது..அந்த பாட்டியின் புடவை மெத்தைக்கு இணையான மெத்தை இன்று வரை எனக்கு கிட்டவில்லை...

என் வீட்டில் இன்று கூட நான் அடிகடி உபயோகிக்கும் வார்த்தை நான் யாரு தெரியுமா கண்ணாத்தா பேத்தி என்கிட்டயே வா என்று..

நான் முதன் முதலில் பார்த்த இறப்பும் என் பாட்டியின் இறப்பு தான்.. முதல் நாள் எண்ணெய் தேய்த்து குளித்தார்கள் மறுநாள் அதனால் ஜனனி என்றார்கள்.. டாக்டர் வீட்டுக்கே வந்தார் பாட்டி யாருக்கும் ரொம்பம் சிரமம் வைக்கவில்லை உயிர் பிரிந்துவிடும் தகவல் சொல்லுங்கள் தெரிந்தவர்களுக்கு எல்லாம் என்று சொல்ல பதின் பருவத்தின் ஆரம்பத்தில் இருந்த நான் மலங்க மலங்க விழித்து கொண்டு இருந்தேன். 

ஆண்கள் இருக்கும் போது நடுக்கூடம் வராத பாட்டி கட்டிலில் கூடத்தில் கிடத்தபட்டார்கள். சுயநினைவு தப்பி கொண்டு இருந்த பாட்டி அப்போது கூட ஆண்களாக சுற்றி இருக்கிறார்கள் அவர் புடவையை இழுத்து போர்த்த சொல்லி சொல்ல முதன் முதலில் ஒரு பெண்ணுக்கு சாகும் வரை உடை, உடல் பற்றிய விழிப்பு எப்படி திணிக்கப்பட்டு இருக்கிறது என்பது பின்னாளில் யோசிக்கும் போது புரிந்தது..

நான் ஒரு தூண் ஓரம் உட்கார்ந்து விட்டேன். ஓதுவார் வந்து தேவாரம் பாட அந்த அமைதியான சூழலில் அவரது கணீர் குரல் மட்டுமே யாரும் பேசவில்லை...எல்லாரின் கண்களிலும் கண்ணீர் அதை தேவாரம் தந்ததா இல்லை பாட்டியின் நினைவு தந்ததா தெரியவில்லை.. கடைசியாக எல்லாரையும் பார்க்க பாட்டி ஆசைப்பட ஜாடையில் சொல்ல எல்லாரும் கட்டிலை சுற்றி நான் பாட்டியின் கை பிடித்து கொண்டு ஒவ்வொருவராய் பார்த்து கொண்டே வந்து என்னை பார்த்து கொண்டே கண்கள் அப்படியே நிலை குத்தி நின்று விட்டது.. முதலில் நேரில் பார்த்த மரணம்...

இன்றும் சில சமயம் நினைவில் பாட்டி பற்றிய நியாபகம் வரும் பருப்பு சாதம் சாப்பிடும் போது, என்னுடைய போளி, அடை பாட்டியை நினைவுபடுத்துவதாக அம்மா வீட்டில் அனைவரும் சொல்லும் போது, தைரியம் இழந்து நிற்கும் போது எந்தலட்சுமி போனாலும் தைரிய லட்சுமி போககூடாது என்ற வார்த்தைகள் என நிறைய விஷயங்களில் என் பாட்டி இன்னும் உயிரோடு தான் இருக்கிறார்.....

செல்லமாய் சிணுங்கிட
கோவமாய் சீறிட
உடைந்து அழும்போது
இறுக்கி அணைத்து தோள் சாய்த்திட

வலியில் ஆறுதலாய் கைபிடிக்க
வழியில் கையோடு கை கோர்க்க
விழியின் நீர் துடைக்க
வீழும் போது எல்லாம் கை கொடுக்க

விடிய விடிய வெட்டியாய் பேசிட
மார்பில் முகம் புதைத்து
பயம் ஏதும இல்லா குழந்தையாய்
மனம் குளிர்ந்து உறங்கிட

எல்லையில்லா குதூகலம் பகிர
ஏகாந்தத்தின் ஆனந்தம் பகிர்ந்திட
என வாழ்வின் எல்லாம் பகிர்ந்திட
வாழ் நாள் முழுதும் நீ வேண்டும்......