பைத்திய ருசி - கணேசகுமாரன் புத்தகம் பற்றி ஒரு பார்வை

“பைத்திய ருசி” கணேசகுமாரன் அவர்களின் சிறுகதை தொகுப்பு. தக்கை வெளியீடு. அவரின் பதினைந்து சிறுகதைகள் ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு ருசி. எல்லா கதைகளும் மனிதர்களின் இருண்ட பக்கங்கள் மீது வெளிச்சத்தை நூலிழை போலும், மெழுகுவர்த்தி போலும், சில இடங்களில் சூரிய வெளிச்சத்துக்கு ஒப்பான வெளிச்சத்தையும் பாய்ச்சி இருக்கிறார் எழுத்தாளர். சில இருண்ட பக்கங்களை திடுக்கிடலுடன் தான் கடக்க முடிகிறது.

"பாதரச பூனைகளின் நடனம்" அணு உலை பற்றிய உண்மையை வரலாற்று உண்மையுடன் புனைய பட்டிருக்கும் விதத்தில் இருக்கும் உண்மை அடிவயிற்றில் அச்சத்தை உறைய வைக்கிறது." இசை " கதையில் பீத்தோவன் இசைக்கு பின் இருக்கும் கதையில் இலக்கியம் பீத்தோவன் இசை போல அவ்வளவு அழகாக வார்க்கப்பட்டிருக்கிறது. 

எத்தனை விதமான உணர்வு சிக்கல்களில் மனிதன் அலைக்கழிக்கப்படுகிறான். அதில் சிலவற்றை ஆசிரியர் தம் எழுத்தின் வன்மையால் வாசிப்பவர் மனதில் ஆழ பதிய வைக்க முயற்சித்திருக்கிறார். அதில் ஒன்று சந்திரன் பானுமதி மற்றும் வில்சன் கதையில் வரும் ஓரினச்சேர்க்கை மனிதனின் உணர்வுகளை எழுத்தில் கையாண்டிருக்கும் விதம்.

"பைத்திய ருசி" கதை (!) யில், (கதை அல்ல வாசிக்கும் போது உணர முடியும்) இருந்து மீண்டு வர எனக்கு நீண்ட நேரம் பிடித்தது.

"அக்காக்களின் கதை" எளிய நடையில் ஒரு மத்திய தர குடும்பத்தில் வளரு"ம் பெண்களுடன் வளரும் தம்பியின் பார்வையில் மிக யதார்த்த நடையில் யதார்த்தங்களை உள்ளடக்கி எழுதப்பட்டிருக்கிறது. இக்கதை நம்மை சுற்றி இன்று வரை நடந்து கொண்டிருக்கும் அல்லது நாம் கடந்து கொண்டிருக்கும் நண்பர்களின் குடும்பங்களின் அல்லது நம் குடும்பங்களில் கூட நடக்கும் கதை தான். சொல்லப்பட்டிருக்கும் விதம் கொடுக்கும் உணர்வு நன்றாக இருக்கிறது.

தந்தூரி கசானா 400 ரூபாய் கதையில் பிழைப்புக்காக இலட்சியத்துடன் சென்னை வந்து சாப்பாட்டுக்கு கஷ்டப்படும் இளைஞனின் பசி பசியுடன் மயங்கி விழும் அவனின் நினைவில் தேடிச்சோறு தினம் தின்று பாடலுடன் மயங்கி விழுவதாக அந்த கதையை முடித்திருக்கும் விதம் பசியின் வலியை உணர முடிந்தது.

"கொம்பன்" கதை மனிதனின் பேராசையை வீரம் என்ற பெயரில் அவன் கொன்று குவிக்கும் பிற உயிரை இயற்கையை சூறையாடி மிருகங்களை நிலை குலைய செய்யும் மனிதனின் சுயநலத்தை வாசிக்க குருதி உயிர்களை நேசிக்கும் எல்லார் இதயத்திலும் வரும்.

"அழுகிய புத்தனிடம் சொன்ன கதை" காலம்காலமாக மனிதனின் மனதில் உறைந்திருக்கும் குரூரம் எதேச்சையாக பார்க்கும் ஒரு சின்ன பெண்ணின் மனப்பிறழ்வை சொல்கிறது.

"அண்ணகர் கதை" எனக்கு புரிந்துகொள்ள சற்று கடினமாக இருந்தது." மார்ச் 13" என்று சில கதைகளில் முழுக்க முழுக்க இலக்கிய ருசியே இருப்பதால் கொஞ்சம் புரிந்துகொள்ள கடினமாக இருக்கிறது. எல்லா கதையும் அக்காக்களின் கதை போல எளிமையாக இருக்க வேண்டுமென்று இல்லை ஆனால் ""தேவைதைக்கு வாழ்க்கைப்பட்டவன்" போன்று எளிதில் புரிந்து கொள்ளுமாறு இருந்திருக்கலாமே என்று தோன்றியது.

சொல்ல மறந்த கதைகள் - புத்தகம் ஒரு பார்வை.

முருகபூபதியின் “சொல்ல மறந்த கதைகள்” புத்தகம் மலைகள் பதிப்பக வெளியீடு. இது கதை அல்ல கட்டுரை தொகுப்பு. இப்புத்தகத்தை விமர்சிக்க இயலாது. இப்புத்தகம் நெடுகிலும் போருக்கு முந்திய இலங்கை அரசியலையும், போர் நடந்த காலகட்டங்களில் இருந்த அரசியலையும் அவற்றுடன் பத்திரிகைகள் நிலையையும் கூடவே இலக்கிய அன்பர்களையும் இயக்கங்களை சார்ந்தவரையும் ஆசிரியருக்கும் அவர்களுக்குமிடையேயான நிகழ்வுகள் அத்துடன் உண்மை சம்பவங்கள் எல்லாம் சேர்த்து தொகுத்திருக்கிறார்.

கட்டுரை தொகுப்பு முழுதும் இலங்கை தமிழர்களின் வாழ்க்கை முறை, எழுபதுகளில் ஆரம்பித்து அவர்களது நிலை, இலங்கை கலாச்சாரம், அம்மக்களின் வட்டார வழக்கு, என்று ஒரு அழகிய தமிழை புத்தகம் நெடுகிலும் உணர முடிந்தது.

பிழிய பிழிய அழ வைக்க முயற்சிக்காமல் போரின் வலியை நடுநிலையோடு சொல்லி இருக்கிறார். இப்புத்தகம் உண்மையில் எனக்கு இலங்கை பிரச்சனையை முற்றிலும் நான் நினைத்திருந்த கோணத்தில் இருந்து வேறு கோணத்தில் பார்க்க உதவியது. போர் நிறுத்தி இருந்த சமாதான கால கட்டங்களில் நடந்த நிகழ்வுகள் இயக்க தலைவர்கள் சிங்கள ராணுவத்தினர் நடந்து கொண்டது ஆகியவற்றை சம்பவங்களாக தொகுத்து அதற்கு பின் இருந்த மனிதம் பற்றி ஆசிரியர் சொல்லியது போரை தாண்டியும் மனிதம் இருந்த மனிதர்களை உணர வைத்துள்ளது.

வியட்நாம் தேவதை கிம்புக்குடன் (வியட்நாம் மீது அமெரிக்க படை குண்டு வீசிய போது தீக்காயங்களுடன் நிர்வாணமாக ஓடி வந்து பதிமூன்று வயது சிறுமி) புத்தகத்தை முடித்திருகிறார். கிம்புக்கின் மூலம் ஆதிக்க நாடுகள் வளர் இளம் நாடுகளில் தொடுக்கும் போர்கள் மூலம் பாதிக்கப்படும் அப்பாவி பொது மக்கள் பற்றியும் கிம்புக்கின் சந்திப்பு பற்றியும் அவரின் உரையாடல் குறித்தும் எழுதிய கடைசி அத்தியாயத்தில் கொஞ்சம் கண் கலங்கி தான் போனது.

"ரெண்டாம் டேபிளுக்கு காரப்பொரி" புத்தகம் ஒரு பார்வை..

"ரெண்டாம் டேபிளுக்கு காரப்பொரி" வா.மு.கோமு எழுதியது. பெரும்பாலும் நான் எழுத்தாளரை பற்றி யார் சிலாகித்தாலும் விமர்சித்தாலும் அதை பெரிதாக பொருட்படுத்தாமல் எழுத்து எனக்கு வாசிப்பின்பத்தை தருகிறதா.. உண்மைக்கு பக்கத்தில் இருக்கிறதா. புனைவாக இருக்கும்பட்சத்தில் எழுத்து நடை என்னை ஈர்க்கிறதா என்று தான் பார்ப்பேன். வா.மு. அவர்களை பற்றி எந்த அறிமுகமும் இல்லாமல் தான் வாசித்தேன். புத்தகம் பிடித்திருக்கிறது என்று ஒரு பதிவு எழுதிய பின் தான் அவர் எழுத்து பற்றி பலதரப்பட்ட விமர்சனங்கள் இருப்பது தெரிய வந்தது.. ஆனால் என்ன இந்த நாவல் எனக்கு முற்றிலும் ஒரு புதிய உலகத்தை இன்னும் சொல்ல போனால் ஒரு பெண்ணாக நான் அவ்வளவு எளிதில் பயணிக்க முடியாத ஒரு உலகத்துக்கு அவர் எழுத்தில் பயணிக்க முடிந்தது
..
சிம்ரன் சரத்குமார் நடித்திருக்கும் அரசு படத்தில் ஆரம்பகாட்சியில் ஒரு குடிக்காரர் தெருவில் கோடு கிழித்து ரகளை செய்வார். எல்லாரும் பயந்து வீட்டுக்குள் சென்று கதவை சாத்திவிட சிம்ரனும் சாத்திவிட்டு ஜன்னல் வழியாக வேடிக்கை பார்ப்பார். இது போன்ற ஒரு நிகழ்வு என் சிறுவயதில் நடந்திருக்கிறது. நானும் வேடிக்கை பார்த்திருக்கிறேன். புரியாத அந்த வயதில் சிரிப்பாக வேடிக்கையாக இருக்கும். ஏன் குடிப்பவர்கள் எல்லாம் விநோதமாக நடக்கிறார்கள் பேசுகிறார்கள் என்று  நிறைய விடை தெரியா கேள்விகள். பக்கத்தில் சென்று பார்க்கும் ஆர்வமிருந்தாலும் பயமிருக்கும். நம்பர் பெயரிட்ட கள்ளுக்கடைகளை கடக்கும் போது பயத்துடன் பார்த்து கடப்போம்..

ஆசிரியரின் இந்த கதை அத்தகைய சாக்னா கடை எனப்படும் பாரில் காலை முதல் இரவு வரை நடபபவை, அந்த கடையில் குடிக்க வருபவர்கள், அவர்களுக்கு பரிமாறும் இரண்டு விடலைப்பையன்கள், ஓவ்வொரு டேபிளில் அமர்பவர்கள், ஊருக்கு புதிதாக வருபவர்கள், வாடிக்கையாளர்கள், எல்லா வயதிலும் ஆண்கள் அவர்கள் பிரச்சனைகள் என்று ஒரு லோக்கல் பாரை அவர்கள் வாழ்வை அருகில் இருந்து பார்த்த உணர்வை ஆசிரியர் ஏற்படுத்தியிருக்கிறார்.

அவரின் எழுத்தில் மத்திய வர்க்க, அதற்கும் கீழ் இருக்கும் கொங்கு மக்களின் எளிய வாழ்க்கை முறையும் அவர்களின் யதார்த்த பேச்சையும் ஆசிரியர் அழகாக பதிந்திருக்கிறார். முதல் அத்தியாயம் தான் அதீத பாலியல் தூக்கலாக இருந்தது. இப்படி தான் இருக்கும்போல என்று நினைத்து கொண்டு இருக்க அது கனவு என்று சொல்லி அடுத்த அத்தியாயத்திற்கு நகர அடுத்த அத்தியாயத்திலிருந்து ய்தார்த்ததுக்குள் ஆசிரியர் நுழைந்து விடுகிறார்.
ஒவ்வொரு டேபிளில் வருபவர்கள் கதைகள் பெரும்பாலான கதையில் வருபவர்களுக்கு பெயர்கள் இல்லை. ஆனால் அது ஒரு குறையாக தெரியாத அளவு  சம்பவங்களை கதைகளாக கோர்த்து  கொங்கு நடையில் ஆசிரியர் அழகாக நகர்த்தி செல்கிறார்.

பெண்கள் நுழைய முடியா இடத்துக்குள் அங்கு வருபவர்களின் பிரச்சனைக்குள் பெண்ணின் கதைகளை ஆண்களின் பார்வையில் சொல்கிறார். அதில் உண்மை இருக்க கூடும் புனைவாகவும் இருக்கலாம் ஆனால் உண்மைக்கு பக்கத்தில் எடுத்து சென்றிருப்பதை ஏற்க தான் வேண்டி இருக்கிறது.. சம்பவங்களை கதையாக கோர்த்திருக்கும் விதம் அதையும் தொய்வில்லாமல் வாசிப்பவர்களுக்கு புரியும் எளிய நடையில் பாலியலிலும் அந்த உணர்வை மங்க செய்யும் ஹாஸ்யத்தை அதிகம் சேர்த்து வாசகருக்கு மனதிலும் இதழிலும் ஒரு மென் புன்னகையை எழுத்தில் கொடுத்திருக்கிறார் ஆசிரியர்....

உணர்வுகள் ..

கருண்ட மேகம் சூல் கொள்ளும் பொழுதிலெல்லாம்
பெருமழையை எதிர்நோக்கி காத்திருக்க
வெறும் தூரலாகவோ ஈரகாற்றாகவோ
கடந்து போகிறாய் ..

************

வேடிக்கை பார்த்து தொலைந்த பின்னும்
கைப்பொருளை வாய்பேச்சில் ஏமாந்து பறிகொடுத்த பின்னும்
வழி தெரியாமல் பாதை மாறி சென்ற பின்னும்
அமுதசுரபியாய் எஞ்சியிருக்கும் குழந்தைமை
உயிர்ப்புடன் மீட்கிறது என்னுலகை..

**************

என் ஆகிருதியின் உணர்வுகளனைத்தையும்
நீ வரைந்த பெண்மையின் ஒழுங்குக்குள்
பத்திரமாக பொதிந்து
பளபளக்கும் அறமெனும் பட்டு சுற்றி
என்னை தின்னும் கேள்விகளால்
வேள்வி வளர்த்து
கையாலாகா எண்ணங்களால் நெய்யூற்றி
பொதிந்ததனைத்தையும் எனக்குள்ளேயே 
பிறரியாமல் எரியூட்டியாகிவிட்டது
சாம்பலாகிவிட்ட உணர்வுகளின் அடியில்
கனன்று கொண்டிருக்கும் ஆதி வன்மம்
லேசான வாடைக்கு சீண்டப்படும் பொழுதுகளிலெல்லாம்
என் உதிரம் கொண்டே
நெருப்பை தணியசெய்கிறேன்
தற்காலிகமாக..

***************

மென் தடவலுக்கும்
இதமான அணைப்புக்கும்
அன்பான பார்வைக்கும்
அழுத்தமில்லா முத்தத்துக்கும்
அக்கறை பொதிந்த வார்த்தைக்கும்
தேடல் தொடர்ந்து கொண்டேயிருக்க
அன்பின் பரிசாக கிடைப்பதென்னவோ
ஆறாத ரணங்களே
கிளறி வேடிக்கை பார்க்கும்
நேசம் தன்னை புதைத்திடவும் வழியில்லை
திரும்பிபார்க்காமல் கடந்திடவும் முடிவதில்லை
புரிதல் இல்லாத காதலில்
உடைந்து போகும் கணங்களில்
வெறுமை இழுத்தணைக்கும் பொழுதினிலெல்லாம்
மரணத்தை வேண்டியே தொடர்கிறது வாழ்க்கை......

***************

உனக்கும் எனக்குமான சண்டையில்
பெரும் வன்மமெதும் இருக்கபோவதில்லை
எல்லாம் மறந்து பேசி சிரிக்க போகிறோம் எனும் போதும்
கூர் ஊசியால் வார்த்தைகளை தைப்பதை நிறுத்துவதில்லை,

*****************

களைத்து கிடந்தவளின்
அருகமர்ந்து
கழுத்துவரை போர்த்தி
நெற்றியில் விழும் முன்மயிர் ஒதுக்கி
மெல்ல தரும் மென்முத்தத்தில்
உணர்கிறேன் காதலை.

***************

பார்க்க அழகாகவும
உடைத்து உள்புக கடினமாகவும்
சக்கர வியூகம் அமைக்கும்
ஆற்றல் உண்டு

பூ, விதை, பழம், முட்களுடன் அமைத்த
வட்டங்களை வேண்டியபோது விலக்கி
உள்ளும் புறமும் செல்லும்
தந்திரமும் அறிவேன்

பூவின் அழகில் ஈர்க்கப்ட்டு வரும் வண்டோ
பழத்தின் சுவையில் சபலப்பட்டு அமரும் சிறு உயிரோ
விதையை கொத்தி செல்லும் சிறு பறவைகளோ
முள்ளை கண்டு பயந்து பின்வாங்கும் உயிரினமோ
வியூகத்தின் ஆற்றலை அசைக்கமுடிவதில்லை

எல்லா வியூகங்களையும்
அழகாய் விலக்கி
நிராயுதபாணியாய் உள்புகும் அபிமன்யூவின் முன்
வியூகத்தின் ஆற்றல் செயலிழந்துதான் போகிறது.,.

****************

மழைக்கான முன்தயாரிப்பாக
சூரியனை மறைத்து
மேகங்கள் ஒன்றுதிரள்வது போல்
உள்ளுக்குள் இயலாமை மறைத்து
சேகரிக்கிறேன் வார்த்தைகளை
சந்திக்கும் வேளையில் பொழிய..

***********

தூரிகைகளின் தொடலுக்குள் சிக்கிகொள்ளாத
வானமொன்றை பத்திரமாக பொத்திவைத்திருக்கிறேன்
மழைபொழியும் தனித்த
இரவொன்றில்
ரகசியமாய் காட்ட...

*************

உடைந்து விழுந்த நேற்றிற்கும்
எதிர்பார்ப்புகள் நிறைந்த நாளைக்குமிடையில் ஊசலாடி
அனுபவிக்க வேண்டிய இன்றைய பொழுதை
குழந்தை கைப்பொருளாய் தவறவிடுகிறேன்

*************

பிறப்பின் நீட்சி மரணம் வரை
இருளின் நீட்சி வெளிச்சம் வரை
கற்பனையின் நீட்சி க(வி)தை வரை
உறவின் நீட்சி பிரிவு வரை
தேடலின் நீட்சி தான் தெரி(ளி)ந்தபாடில்லலை....

************ 

அதிகாலையின் அழகை
மாலை வெயில் வரையும் ஓவியத்தை
முழங்கா இரவின் ஓசையை
முற்றுப்பெறா கவிதையின் தவிப்பை
முயங்கிட தவிக்கும் காதலை
மழலலைகளின் வெட்கத்தை
மனதை கரைக்கும் இசையை
மௌனிக்க வைக்கும் உன் பார்வையை
இதழோரம் மின்னும் குறுநகையை என
பகிர ஆயிரமுண்டு
கேட்கும் மனதும்
உணரும் இதயமும்
வாய்க்கும் பொழூதுகளை
எதிர்பார்த்தபடி
கடக்கிறேன் இந்த நாளையும்.

*************** 

சேலை பிடித்துறங்கும்
சிறு குழந்தையின்
உறக்கம் கலையாமல்
மாற்று துணி கொடுத்து
மெதுவாய் விடுவித்து
விலகும் தாயைப்போல்
நீ என்னைவிட்டு விலகுதலை
உணராமல்
சேலையின் வாசத்தை
மனசுக்குள் தேக்கியபடியே
நீ அருகிலிருக்கும் நம்பிக்கையுடன் உறங்குகிறேன்...

.************

 

எதிர்பார்ப்பு

அதிகாலையின் அழகை
மாலை வெயில் வரையும் ஓவியத்தை
முழங்கா இரவின் ஓசையை
முற்றுப்பெறா கவிதையின் தவிப்பை
முயங்கிட தவிக்கும் காதலை
மழலலைகளின் வெட்கத்தை
மனதை கரைக்கும் இசையை
மௌனிக்க வைக்கும் உன் பார்வையை
இதழோரம் மின்னும் குறுநகையை என
பகிர ஆயிரமுண்டு
கேட்கும் மனதும்
உணரும் இதயமும்
வாய்க்கும் பொழுதுகளை
எதிர்பார்த்தபடி
கடக்கிறேன் இந்த நாளையும்.

வெள்ளை யானை - ஜெய மோகன் புத்தகம் பற்றிய பார்வை

“வெள்ளை யானை” ஆசிரியர் ஜெயமோகன். புனைவு என்ற போதிலும் வரலாற்று வகையாக தான் பார்க்க முடிகிறது. சென்னையாக இப்போது மருவி நிற்கும் மதராசிப்பட்டினத்தின் கதை மதராசிப்பட்டினத்தின் வளமையை சொல்லவில்லை மாறாக இருண்ட பகுதிகளை சொல்லியுள்ளது.

செயின்ட் ஜார்ஜ் கோட்டை, ஐஸ் ஹவுஸ், பக்கிங்க்ஹாம் கால்வாய், சென்னை துறைமுகம், சென்ட்ரல் போன்ற அழகிய கட்டடிடங்களின் பின்னால் புதைந்திருக்கும் அழுகிய வரலாறு மனதை கனக்க செய்கிறது. 1876 – 1878 ஆண்டுகளில் தமிழகத்தில் மதராஸில் ஏற்பட்ட பெரும்பஞ்சம் அப்பஞ்ச்ததில் இறந்து போன பல இலட்சம் மனிதர்களை அவர்களின் அந்த நிலைக்கு காரணமாக அப்போது இருந்த ஆங்கிலேய ஆட்சி அவர்கள் பொருட்களை நம் வளத்தை கொள்ளை அடித்தார்கள் என்றால் அவர்களுக்கு துணையாக நின்றது பேராசை பிடித்த இந்தியர்கள். ஜாதி என்ற ஒன்று எவ்வளவு கோரமான முகத்துடன் அப்போது ஆட்சி புரிந்து பல இலட்சம் உயிர்களை எந்த கருணையுமின்றி கொன்று குவித்தது என்பதை நாவலை வாசிக்கும் போது உணர முடிகிறது.. இந்தியாவின் கால்வாசிப்பேர் பஞ்சம் கொள்ளை நோய்களில் இறந்தார்கள். இறந்து போனவர்கள் ஒடுக்கப்பட்ட மக்கள்..

இந்தியாவின் முதல தொழிற்சங்க போராட்டம் சென்னை ஐஸ்ஹவுஸ் தொழிலாளர்கள் நடத்தியது என்கிற வரலாற்று உண்மை. ஆனால் தலித்துகளால் நடத்தப்ட்ட இது இடைநிலை ஜாதி ஆட்களாலும், பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்களாலும் உயர்சாதி குத்தகைக்காரர்க்ளாலும் நசுக்கபட்டதாக திரு. வி .க. அவர்கள் செவிவழிச செய்தியாக கேட்டதை சொல்லியிருக்கிறார்.
எய்டன் பைர்ன் என்ற ஐரீஸகார ஆங்கிலேய பிரபுவின் கீழ் மதராஸப்பட்டினம் இருந்ததாக ஆரம்பிக்கும் நாவல் அவரின் பார்வையிலேயே செல்கிறது.
காலை அலுவலகத்துக்கு குதிரையில் செல்லும் அவர் வழியில் இரண்டு மனிதர்கள் சாட்டையால் அடிக்கபடுவதை பார்த்து நிறுத்தி விசாரிக்க தொடங்க அவரை சாட்டையால் அடிக்கும் கங்காணி நீலமேகம் அவர்கள் ஐஸ்ஹவுஸ் தொழிலாளர்கள் என்றும் வேலை செய்யாமல் தப்பி ஓடிவந்துவிட்டதற்கு தண்டனை தருவதாக சொல்ல எய்டன் பிரிட்டிஷ் சாம்ராஜ்யத்தில் தண்டனை அளிக்கும் உரிமை அவனுக்கு இல்லை என்று சொல்லி அடிப்பட்டு கீழே கிடக்கும் அவனை தூக்க சொல்கிறார். அவன் தீண்டத்தகாதவன் தொட முடியாது என்று மறுக்க எய்டன் இது என் ஆணை என்று சொல்லும்போதும் எந்த சலனமும் காட்டாமல் நீலமேகம் தொட மறுத்து நிற்கும்போது அப்போதிருந்த தீண்டாமை விஷம் எந்தளவு கொடியது என்பது வாசிப்பவர்களுக்கு மெல்ல மெல்ல உறைக்க தொடங்குகிறது.

இங்கு நம்மை ஆண்ட பிரிட்டிஷ்காரர்களின் பின் புலம், அவர்கள் ஊரில் எப்படி இருந்தார்கள, அவர்களின் நிலை, இங்கு எப்படி இருக்கிறார்கள என்பதெல்லாம் நாவல் வாசிக்க வாசிக்க தெரிந்து கொள்ள முடிகிறது. கொடுங்கோலாட்சி புரிந்த ஆங்கிலேயர்கள் இருந்த போதும் அவர்களின் கொடுங்கோலுக்கு கொஞ்சம் கூட குறைச்சலில்லாமல் மனிதாபிமானமில்லாமல் தீண்டத்தகாதவர்கள் என்று முத்திரை குத்தி நம் மக்களையே சுரண்டிய கொடுமை அதிகம். ஆட்சி புரிந்த ஆங்கிலேயர்களில் மனசாட்சியுடன் நடந்து கொண்ட ஒரு அதிகாரி எய்டன். முதலில் ஜாதி பிரச்சனை ஜாதி பிரிவுகள் புரியாமல் குழம்பிய ஆங்கிலேயர்கள் தங்கள் சுயநலத்திற்காக அந்த ஜாதி பிரச்சனையை தங்களுக்கு சாதகமாக பயன்படுத்தி கொண்டதும் ஆங்கிலேயர்களின் துணையுடன் உயர் ஜாதி இந்துக்களும் இடைநிலை சாதிகாரர்களும் சேர்ந்து தலித்துகள் மீது கட்டவிழ்த்து விட்ட கொடுமைகள் மனித இனம் மொத்தமும் மனிதன் என்று சொல்ல வெட்கப்பட வேண்டும்...

அடிப்பட்ட ஐஸ்ஹவுஸ் தொழிலாளி விவகாரத்தில் இறங்கும் எய்டன் அந்த ஐஸ்ஹவுஸ் சென்று பார்க்க அங்கு தலித்துகள் எந்த பாதுகாப்பும் குளிருக்கு குறைந்த பட்ச காலணிகள் கூட இல்லாமல் வேலை செய்வதையும் பார்த்து அதிர்ச்சியாகி விசாரணை தொடங்க அந்த விசாரணை செல்லும் திசை தான் நாவல். அந்த தலித்துகளை பற்றிய விவரங்களை எய்டனுக்கு சொல்லும் காத்தவராயன் மூலம் தலித்துகளின் நிலை எய்ட்னை அதிர்ச்சி கொள்ள செய்ய அவர்கள் இடம் நோக்கி பயணிக்கிறான். கோரைப்புல் குடிசையில் ஈரத்தில் அவர்கள் இருக்கும சேரியை பார்த்து அதிர்ச்சியடையும் எய்டன் அவர்களுக்கு ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்ற முனைப்புடன் பாதிரியாரை சந்திக்கிறான்.

அவர் சொல்ல செங்கல்பட்டு செல்கிறான் பஞ்சம் பற்றி அறிக்கை தயாரிக்க. வழியில் அவன் காணும் காட்சிகள் நாம் மனிதர்களாக பிறந்து உயிரோடு இருக்க வெட்கப்பட வேண்டிய காட்சிகள் முகத்தில் அறைய மிகுந்த மன உளைச்சலுடன் எய்டன் விவரங்கள் சேகரித்து வருகிறான். அப்போது அவனுக்கு வண்டியோட்டியாக வரும் டேவிட் பேசும் அத்தனையும் பச்சை உணமையாக எய்டன் நெஞ்சில் அறைகிறது.

பஞ்சம் பற்றிய அறிக்கை தயார் செய்து பஞ்சம் தீர ஒரு ஆறு மாதம் இங்கிருந்து எந்த தானியமும் ஏற்றுமதி செய்யாமல் இருந்தால் போதும் என்ற தீர்வுடனும் கவர்னரை சந்திக்க எய்டன் செல்கிறான். ஆனால் அங்கே இருக்கும் அதிகாரிகள் செய்யும் சூழ்ச்சிகள், இந்திய குத்தகைக்காரர்களின் சுயநலம் எல்லாம் அதை செய்யவிடாமல் தடுப்பதுடன் எய்டனையும் வேறு ஊருக்கு மாற்றல் செய்கிறது.

ஆனால் அதற்குள் காத்தவராயன் விருப்பத்துக்கு இணங்க ஐஸ்ஹவுஸ் தொழிலாளர்களை போராட வைக்க எய்டன் எடுக்கும் முயற்சியும், தலித்துகள் முதன் முதலாக உரிமை குரல் எழுப்புவதும் அது முரஹரி ஐயங்கார் என்பவரால் நசுக்கப்படுவதும் அதற்கு அவர் சொல்லும் காரணமும் அப்போது மேட்டுக்குடி மக்களின் மனநிலையை பிரதிபலிக்கிறது.

காத்தவராயன் அவரிடம் தயவு செய்து எங்களை மனிதர்களாக பாருங்கள் நாங்கள் செத்து அழிந்து கொண்டிருக்கிறோம் என்று சொல்ல அவன் எதிரில் நின்று பேசியதே பாவம் என்பது போல பேசும் முரஹரி அவர்கள் கடவுள் உருவாக்கிய சட்டங்களை மீறினார்கள் இதோ நிற்கிறானே இவன் அணிந்திருக்கும் இந்த வெள்ளை உடைக்காகவே இவன் கூட்டத்தை கடவுள் கொன்றழிப்பார். கடவுளுக்கு மனிதர்கள் எங்கே நிற்கவேண்டும் என்று தெரியும் என்று கொதித்து பேச காத்தவராயன் ஆம் கடவுள் இருக்கிறார் என்று தான் நானும் நினைக்கிறேன் இல்லாவிட்டால் மாடுதின்பவர்கள் உங்களுக்கு எஜமானர்களாக வந்திருக்க மாட்டார்கள் உங்கள் பெண்களை அவர்களுக்கு கொடுத்து அறைக்கு வெளியே நீங்கள் கூழைக்கும்பிடு போட்டு நின்றிருக்க மாட்டீர்கள் என்று சொல்லும்போது உறைக்கும் உண்மை கனமானது.

காத்தவராயன் மூலம் தலித்துகளின் அந்த கால வாழ்க்கையை பதிவு செய்திருக்கிறார் ஆசிரியர். மனிதம் செத்த இந்தியர்களும் இருந்திருக்கிறார்கள் மனிதாபிமானத்துடன் இருந்த வெள்ளையர்களும் இருந்திருக்க்றார்கள் என்பதை நாவல் வாசித்து முடிக்கும் போது உணர முடியும்.

காத்தவராயன், டேவிட் இருவர் மூலமும் தலித்துகளின் நிலையை அழுத்தமாக ஆசிரியர் பதிவு செய்திருக்கிறார். எய்டன், பாதர் பரண்ணன் மூலம் மனிதாபிமானம் உள்ள ஆங்கிலேயர்களின் மனிதத்தையும், மரிஸா மூலம் அப்போது இருந்த ஆங்கிலோ இந்திய பெண்களின் நிலையையும் ஆசிரியர் பதிவு செய்திருக்கிறார். ஆங்கிலேய ஆட்சியை நியாயப்படுத்தவில்லை ஆசிரியர் ஆனால் அந்த ஆட்சியில் இருந்த மனிதாபிமானமிக்க அதிகாரியை பற்றி சொல்லி இருக்கிறார்.  அந்த மனிதாபிமானம் எப்படி ஆங்கிலேய அதிகாரிகளாலும், நம் சுயநல முதலைகளாலும் குதறப்படுகிறது என்பதையும் பதிவு செய்திருக்கிறார்.. இது ஆங்கிலேயே ஆட்சியை ஆதரிக்கும் நாவல் அல்ல...நாவல் அது சொல்லும் அரசியல், தத்துவம், கோட்பாடுகள் எல்லாம் குறித்து வேறு ஒரு பதிவாக இட வேண்டும்...

முரண்

கவிதைகளில் கரைந்தேன்
கதைகளில் நிறைந்தேன்
கொண்டாட்டங்களில் திளைத்தேன்
கனவுகளற்ற தூக்கத்தில் மகிழ்ந்தேன்
உன் குரல் காதின் மூலம் இதயம் தொட்டபோது
மனம் எனை பார்த்து குறுநகை புரிந்தது